Na području današnjih Varaždinskih Toplica, uz termalni izvor ljekovite vode, nalazilo se od 1.- 4.st .značajno rimsko naselje Aquae Iasae. Javni dio rimskog naselja nalazio se na najgornjoj terasi topličkog brežuljka (današnji park), stambeni dio na terasama koje se spuštaju prema podnožju brijega, a u samom podnožju ustanovljeni su obrtničko-trgovački i sajamski objekti (adresa). Zahvaljujući arheološkim iskopavanjima i istraživanjima koje od 1953. godine provodi Antički odjel Arheološkog muzeja u Zagrebu, u današnjem parku otkriven je kompleks rimske javne arhitekture (1.- 4.st.). Sastoji se od kupališnog dijela koji čine zgrade kupališta s bazenima i bazilikom, foruma s trijemovima smještenog oko glavnog termalnog izvora, te kapitolija s hramovima Jupitera, Junone i Minerve. Kip božice Minerve s postamentom pronađen je 1967. godine na samom ulazu u hram.

Specifični uvjeti tla oko izvora termalne vode, odnosno sedrene naslage, uvjetovali su dobru sačuvanost rimske arhitekture, tako da je ovaj kompleks jedan od najbolje očuvanih lokaliteta u Hrvatskoj.

Termalna sumporna voda koja izvire na prostoru današnjeg parka izuzetno je ljekovita, temperature 58 oC, a dosadašnja saznanja ukazuju na korištenje istog izvora više od 2000 godina, od pretpovijesti do danas kada se iz istog izvora snabdijeva i Specijalna bolnica za medicinsku rehabilitaciju.

Istraženi dijelovi rimske arhitekture nalaze se unutar gradskog parka, odnosno kupališnog perivoja koji je osnovan 1820. godine te se u to vrijeme sastojao od dva dijela : dekorativnog vrta s paviljonom vrela i glazbenim paviljonom u parteru (danas arheološki lokalitet) i pejzažnog perivoja na padini brijega koji u gornjim dijelovima prelazi u park šumu. Portal na ulazu u perivoj podignut je 1865. godine, a ukrašen je ulomkom reljefa nimfe i rimskim natpisom te sa dva mramorna lava s ribljim repovima.